ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΟΣ - " Άσκηση Ελεγείας"

Ελαφρός πάω κατά το ότι έγραψα
ωστόσο υπάρχει μια στιγμή
να ενδιατρίψεις πάνω από το γραμμένο σου
σαν Ξένος τόσο όσο κι ο φίλος εκειπάνω στα ψηλά
που μάθαμε ξενότητα από αγρίμι που πεινάει νεογνό
κρυψώνες λέξεων να βρίσκει ο καθείς απρόσκοπτα
κάτι δικό του να αποθέσει και στον πλέον πόνο μας...

Δος μοι τον Ξένον
κι αν όχι θα τον βρω απ' τις λέξεις του
δος μοι τον Ξένον που κι από waise δε δέησε
να πει της ζωής έξω από συλλαβές του ευ ευχαριστώ
εκεί που του φυσήξαν καλαμιές μικρά ονόματα
να τ' αμολήσει της ζωής να πιάσουνε αλλιώς τα πράγματα
να δείξει πως αντέχει το άνθος το πικρό της ρίζας του
πως μεταφράζεται η απώλεια των αρωμάτων της

Δος μοι τον Ξένον που πένθησε το αμίλητο ως τις ραφές του
με την απόφαση σιωπής να πάει μεχρι τέλους
κι έτσι από ένα τίποτα ο κήπος λέξεων
που ήταν να του χαριστεί

Δος μοι τον Ξένον
όπως εν ξενότητι κόσμου η προφορά φίλος
δένει ψυχές φερμένες απ' τις μέσα ερημιές στις λέξεις τους

Ελαφρός πάω κατά το ότι έγραψα
τόσο που να με αναγνωρίζω Ξένο από γραφής
όσο κι ο φίλος εκειπάνω στα ψηλά