ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ - "Τρία ποιήματα εποχής"

 “πτώσεις εποχής”

Λες 

Ποιαν ευτυχία μπορεί κανείς να σου κλέψει 

Απομακρύνοντας το σώμα του 

Κανείς

Κόλλησα στο τσίτι που μοσχομύριζε αμοιβή

Κι ανέτειλα έφηβος ύμνος

Μα πού είσαι Πού εντός

Πετάω άδειο σακάκι στον αέρα 

Στις αιώρες των απόντων τραμπαλίζομαι 

Μαζεύω ύστερα τα χέρια σου ένα ένα 

Τα κλειδώνω στους ώμους 

Να `σαι εδώ ανεπιτήδευτο θαύμα 

Και πια ολόκληρη να μη μου φεύγεις 

Τραβάω το φουστάνι σου 

Στου εγωισμού τα μπλόκα

Μα πού είσαι Πού εκτός 

Όπου και να `σαι σκύψε να ακούσεις 

Τρελός στα υψηλά των ελλειμμάτων 

Ηχογραφώ πτώσεις εποχής 

Κι αειθαλών ειρώνων τα πράσινα γέλια 

*

"Συνοχές & Συνάφειες"

 “αειθαλής ανάμνηση”

Πέρασα από τον πράσινο καιρό

Που ήσουν φύλλο άπεφτο

Μα ο άνεμος δεν ήταν πια ο ίδιος

Εγώ μου λέει του φθινοπώρου είμαι

Από άνοιξη δε θυμάμαι

Ύστερα πέρασε πίσω απ` το ταμείο των φθορών

Χρωστάτε μια διάρκεια πτώσης είπε

Και ολίγα παγωμένα άκρα

*

       

"Συνοχές & Συνάφειες"

 “μινόρε χρυσάνθεμα”

“εδώ τα καλά νερά

κι εκεί οι βωμοί

 οφθαλμοί που ανθρωποστάλαζαν”

χιτώνας φθινοπώρου εν πλω

από τις επιθέσεις του καιρού δε γλίτωσα

και τα γαλάζια μου υψώματα

κι η άμμος αντιστάσεις μου

ακτές μου πίσω

κι όταν περνάει το καράβι σου

ανοιχτά από το γέλιο των τρελών

φωνάζοντας τσάκισμα ναυαγός αλιεύομαι

τμήμα απ΄ το τιρκουάζ σκουλαρίκι σου μάγισσα

όλος προς πάθος ανάγκης εξαρτώμενος

 λυγούν τα γόνατα των φράσεων

με ρίχνουν κάτω φορτίο

στην πιο ακμή του

κι ένα χερούλι να πιαστώ άρση δεν έχω

εσένα που μαδώντας διάθεση

υλοποιείσαι αγέρας εποχής

από παντού καταφτάνεις πνέοντας

 μινόρε χρυσάνθεμα

"Συνοχές & Συνάφειες"

*