Είναι πια αργά
δεν έχει χρόνο εδώ
με τόσο τρύπιο παρελθόν
με τόσο  άγνωστο αύριο
κάλπικα και τα κρύσταλλα
ήχος  γυαλί που με βιασύνη
ταξιδιώτη αγόραζα
κι ο πάγκος της χαράς στημένος
σε μέρος πολυσύχναστο
μα προπαντός καλά είχε σπουδάσει
την αφέλεια του ανυποψίαστου

Τι φταις και συ
σε φάση ήμουν τρυφερή
ολόγιομο φεγγάρι