Socrates Xenos

_ . . _

2012-02-03T00:53:00.005+02:00

Διαβάστε περισσότερα »

καράβι λυπημένο δωματίου

2012-01-31T12:20:00.004+02:00

Διαβάστε περισσότερα »

2012-01-30T02:14:00.002+02:00

« SINE »

Ne cherche pas de sources
Il n` y a plus d` eau immortelle
Pour laver le temps
Des coins
Des mâts
Et des puits vides
Mais toi
Sans la crainte des filets
Dors
J` ai instillé de la couleur rouge
Et un soupçon de rêve
Dans le rivage des yeux
Afin que tu en aies
Sur toi au long des passages de la nuit

Socratis Xénos, tiré de son recueil : BOULEAUX
Traduction en FR : Nik Terzoglou

2012-01-14T12:21:00.001+02:00

Περικλής Αγιανόζογλου
"Κλωστήριον Νυχτερινής ανάπαυλας"
ποίηση: Αντρέας Εμπειρίκος

Αιραμ

2012-01-12T20:18:00.002+02:00

Αν καίει στην άκρη σου

Διαβάστε περισσότερα »

περιμένοντας

2012-01-11T23:39:00.004+02:00

Διαβάστε περισσότερα »

“Γεωδαιτικό”

2012-01-04T16:30:00.004+02:00

Διαβάστε περισσότερα »

κίτρο

2012-01-02T10:48:00.000+02:00

(διαβάζει ο ηθοποιός και ραδιοφωνικός παραγωγός Νίκος Αϊβαλής,

από την εκπομπή του "απ΄την ψυχή ως την ψυχή" του Τρίτου Προγράμματος

- η μουσική είναι του Κώστα Μπραβάκη

από το δίσκο ακτίνας "Σημύδες-σουίτα για κιθάρα" σε ποίηση Σωκράτη Ξένου)

Socrates Xenos - Aufhängung Sommer

2011-12-31T11:54:00.004+02:00

gesprochen von Maria Rodopoulou

Όπως τα αγάλματα

2011-12-09T22:25:00.006+02:00

" ...όπως τα αγάλματα

που `χουν τη μνήμη του γλύπτη τους στο δέρμα

κοιτάζω όπου με γυρίζεις

εκεί που ζεις
όπως τα αγάλματα

στριμώχνονταςλέξεις αβάσταχτα πουλιά

μες στην ακινησία του μαρμάρου

και φυλάγομαι

από αφές από αυτόφωρα βλέμματα

δε θέλω να μείνω

δίχως ολόκληρα χείλη για σένα..."

Ίσως η αφέλεια. Μάλλον η αφέλεια και η χάρις μαζί.

2011-10-29T21:16:00.004+03:00

Οι διανοούμενοι μειδιούν και οι ποιητές διανοούνται. Όχι.Χρειάζεται κάτι άλλο. Ίσως η αφέλεια. Μάλλον η αφέλεια και η χάρις μαζί. Εάνμας χτυπούν, να βγάζουμε ήχο καθαρό. Και να προτείνουμε μια ζωή που, για νασταθεί, να μην έχει ανάγκη από υποσημειώσεις. Είναι καιρός, θα το ξαναπώ, ηπαλιά μας εκείνη γνώριμη Αμαδρυάς ακόμη και μεσ’ από τους ηλεκτρονικούςυπολογιστές να ξαναβρεί το δέντρο της. Να μπει πάλι μπροστά ο μηχανισμός μιαςατελεύτητης εικονογραφίας. Και να δοκιμάσουμε καταπρόσωπο τον αέρα μιαςελευθερίας διόλου όμοιας μ’ εκείνην που κατοχυρώνουν τα δημοκρατικά μαςΣυντάγματα.

Οδυσσέας Ελύτης

« Ιδιωτική οδός » απόσπασμα

επειγόντως πλώρη

2011-10-28T08:40:00.000+03:00

Το ηχόγραμμα το αφήνω για το τέλος

τώρα φτιάχνω την εικόνα Σου

τα Εισόδια σε απόστασηπου δεν μπήκα

σε ύψος που δεν αναρριχήθηκα ποτέ

το πλάτος Σουμε σκόρπιζε στους ανήκοντες

αχ πώςμε προχωρούν τα απόντα μάτια σου

κι η μέρα λιγοστεύειαπό μια συστολή συναπάντησης

κατηφορίζοντας στη θάλασσα

πάνω απ’ τα καημένα αγκάθια των αθάνατων

και γλυκιές πέτρεςρημάζω τα κουπιά μου

δώρο
γυμνό τριαντάφυλλο μες στα θολάεπιπλέοντας

μα εσύ;τι θες Εσύ στον πανικό των ψαριών

στων κητών το άρειο πέρασμα

στο ροϊσμό των πετάλων;

Τα λάβρα ρούχα σου

μέσα στη θάλασσά μουισχυρίστηκα

είμαστε νεράκι όσο τα αρώματα ψηλά

πόα ο δυόσμος

όπως στ΄ ανύπαρκτο υποψιάζεται κανείς αγγέλους

εν δυο το χρώμα που με θυσιάζειείναι της δύσης

και κανείς στο τιμόνι

Ονομάζομαι επειγόντως πρύμνητων ρεμβασμών

και φεύγω κοντά σου

ΝΟΤΙΑ

2011-10-11T12:00:00.000+03:00

"η ενδέκατη σημύδα"

2011-10-01T21:42:00.002+03:00

3 Σεπ 2010
Σημύδες part 11

Στο τετράδιο μουσικής, όπου ολοκληρώθηκε το 2007 η σουίτα “Σημύδες” για κιθάρα ,εμπνευσμένη από την ποίηση του Σωκράτη Ξένου, πριν λίγους μήνες βρήκα, ανάμεσα σε σχέδια και σημειώσεις καμιά εικοσαριά μέτρα από ένα μέρος που το είχα εγκαταλείψει, γιατί το θέμα του μου έμοιαζε λίγο από αυτά που δέχεται εύκολα το αυτί, απλοϊκό δηλαδή, κι αυτό γιατί προσπαθούσα μεν να αποφύγω τους μοντερνισμούς υπηρετώντας αποκλειστικά το λυρισμό των ποιητικών κειμένων, αλλά όπως φάνηκε δεν με ικανοποίησε τουλάχιστον τότε. Ξανακοιτάζοντάς το θυμήθηκα τη φούγκα του Μπαχ έργο 998, αν θυμάμαι καλά, που το θέμα της είναι σχεδόν παιδικό, ρε-ντο-ρε-μι-λα-σι ντο-ρε, αλλά η εξέλιξή του καταδεικνύει την πυκνότητα της γραφής και το μεγαλείο αυτής της τεράστιας ιδιοφυΐας. Το μάθημα είναι ότι δεν έχει σημασία το θέμα, αλλά τι κάνεις με αυτό.
Επιστρέφοντας σε μας τους θνητούς, πήρα το θάρρος να το προσπαθήσω. Δε διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά η προσπάθεια να διατηρήσει το κλίμα των “Σημύδων” ετεροχρονισμένα, είναι νομίζω το ζητούμενο.Ειδοποίησα τότε τον Σωκράτη για την ύπαρξη του ενδέκατου μέρους και υποσχέθηκα ότι κάποια στιγμή θα το ηχογραφήσω.Τώρα που ξαδειάσαμε απ' τα στουντιακά, βρήκα το χρόνο να ξαναμπώ σε κείνο το κλίμα και αναρτώ το κομμάτι και για λόγους ιστορικούς.

Κώστας Μπραβάκης
μουσικοσυνθέτης

Brief

2011-09-28T00:19:00.006+03:00

" Ανοίγω βιβλίο

ένας ένας περνάω στο πρελούδιο χαρτί

κι άκρη την άκρη το στίχο περπατώ

φοβούμενος πολύ

μήπως πατήσω την ανάσα σου

.......................................................

...κι έτσι να γράφεις

με τα παπούτσια σου χαμένα

ανάμεσα στης ερημιάς τους κάκτους

να μην ερωτάς πόθεν ο πόθος

πόση καρδιά σου πήρε να πλάσεις

τον ανύπαρκτο άγγελο

που ονειρεύεται χωρίς γκριμάτσα και για μας..."

« SINE »

2011-09-13T14:00:00.000+03:00

Ne cherche pas de sources
Il n` y a plus d` eau immortelle
Pour laver le temps
Des coins
Des mâts
Et des puits vides
Mais toi
Sans la crainte des filets
Dors
J` ai instillé de la couleur rouge
Et un soupçon de rêve
Dans le rivage des yeux
Afin que tu en aies
Sur toi au long des passages de la nuit

Socratis Xénos, tiré de son recueil : BOULEAUX
Traduction en FR : Nik Terzoglou

2011-09-04T09:57:00.103+03:00

Thanks to Ms. Aimea Saul
for the licensing of photography "Man Leaves"

http://imagerybyaimea.tripod.com/id19.html

http://www.aimeaphoto.com/Music: Secret Garden - ADAGIO

μέσα απ` τον Λόρκα

2011-08-31T21:15:00.000+03:00

” άκου τι λεν τα δάση

στήσε αυτί λιώσε χιόνι

τις τελευταίες νύχτες το φθινόπωρο

δακρύζουν ήλεκτρο τα πεύκα

δε φταίω εγώ

κάπου ανεβάσανε Γκαρθία κι ένα ασημένιο ποτάμι

κάπου τη ρεματιά με τις πληγές

δε φταίω εγώ που τρέμει τόξο το γεφύρι

που λούζεται νάρδους ο Γουαδαλκιβίρ

που πέφτουν τα πουλιά στου φλάουτου το φύσημα

περνάει τ` ασημένιο ποτάμι

το αρχαίο νερό η φωτιά

το σείσιμο του θάμνου τρέχει να πνιγεί

και πουθενά το πρώτο βήμα

για ένα παρακάτω είπαν

τον χρέωσαν ολόκληρον τα τελωνεία των φθορών

ψεύματα

και έδειξε χαρτιά σφραγίδες φύλλα

καταθέσεις αστρονομικά ποσά ελευθερία

κι ύστερα τις διπλές βροχές και την αδιαθεσία των άστρων

πίσω στα αγάλματα τα πετρωμένα δάκρυα

σε μέγεθος μερόνυχτου

άστρο μου άστρο μου

για δε μ` αγγίζεις πια

χέρια μου φράξτε τη μεσολάβηση του σύννεφου

και σεις βουνά με τον κομμένο ορίζοντα

με ένα βλέμμα σάς ρίχνω καταγής

ό,τι και ώρα να `ναι κραυγή

ό,τι ζωή ακορντεόν

τα τιμαλφή συλλέγω των υφάλων να `χει η αγάπη μου

να τραγουδά τα θαύματα ένα όστρακο ανοιχτό

…”

Ελύτης/Ξένος

2011-07-31T21:14:00.000+03:00

Σημειώσεις για την ποίηση

2011-07-25T11:46:00.005+03:00

Η σημερινή ποιητική γραφή αποτελεί αληθινά μια καινούρια γλώσσα

που ανατρέπει τους καθιερωμένους γλωσσικούς κανόνες επικοινωνίας

και αποβαίνει ένα μυστήριο επικίνδυνο αλλά και συγκινητικό.

Τάκης Βαρβιτσιώτης

Ο διάπλους του καθρέφτη, 2008

Στη Μαρίνα

2011-07-17T00:00:00.010+03:00

Δεν είσαι συ η μοναξιά που χτίζει

μ΄ αστραφτερό αλάτι στο αλύπητο το κύμα

των βράχων την καρίνα

είσαι απόσταγμα καιρού το βέβαιο βήμα

σε μια πλαγιά καλοκαιριού

κι αρχαίο σκαλοπάτι

που αγέρωχο ασπρίζει στην άκρη του γκρεμού

καρσί στο κρίμα

τα ίχνη των ατμών είσαι εκείνα

τα κρίνα που εισχωρούν

στης σκέψης τα θολά νερά των αδυνάτων

με τα άφτερα πλευρά

που απορούν στη θέα των θαυμάτων

να πιάσω δώσε μου την άκρη τ` ουρανού σου

να τον διπλώσω να τον κάμω νου

γλαυκό πανί να τον απλώσω

ιστίο των μονάχων

τα φυλαχτά σου τα σφιχτά φανέρωσέ μου

και για τις νύχτες της αγρύπνιας πες

τα μυστικά τα επτασφράγιστά σου και τις σιωπές

μάθε με πώς να γράφω

στην άπλα της προβλήτας σου

το λήμμα της χαράς σε σχήμα ελλειπτικό

να αντιγράφω του βάσανου το στίγμα ως σίγμα τελικό

και τη φωτιά σου άσε μου εδώ

στους ταραγμένους σου καθρέφτες

το κλάμα της ιτιάς να κρυφοδώ

τη δίνη των ρευμάτων μα προπαντός

να πορευτώ πάνω κι απ` τη συγκίνηση

σ` άλλο μήκος κυμάτων

Costas Bravakis - Lament for chamber ensemble

2011-04-19T20:53:00.009+03:00

Video creator-Director:

Fil Ieropoulos

2011-02-09T13:34:00.028+02:00

Les bouleaux de Kamenets Podolske (poème d'Hellian)

Une aimable clairière au bout d'un chemin vert.

Si les arbres sont hauts, c'est parce qu'il faut ici

que les cimes oublient ce qu'ont vu les racines

Ni glaise, ni silex

la terre est couleur chair à Kamenets Podolske

Il suffit de creuser pour y voir des visages

Quand brille le soleil

(car il fait souvent beau à Kamenets Podolske)

dans les branches la sève a du sang la saveur

Dans la paix des sous-bois, des enfants croyaient jouer

et leur cri se mêla à celui des oiseaux

de Kamenets Podolske

Le tronc des blancs bouleaux paraît immaculé

quand l'orage s'est tu, mais leur feuilles encore

sont secouées de sanglots. On dit que c'est le vent

Οι λευκές σημύδες του Kamenets Podolske

(Ποίημα του Hellian)

Aξιαγάπητο ξέφωτο στην άκρη ενός πράσινου δρόμου

αν τα δέντρα είναι ψηλά
είναι γιατί πρέπει

οι κορυφές να ξεχνούν αυτά που έχουν δει οι ρίζες

Ούτε άργιλος ούτε πυρόλιθος

η γη έχει το χρώμα της σάρκας στο Kamenets Podolske

αρκεί να σκάψει κανείς για να βρει εκεί τα πρόσωπα

Όταν λάμπει ο ήλιος

-επειδή έχει συχνά καλό καιρό στο Kamenets Podolske-

μες στα κλαδιά ο χυμός έχει μια γεύση αίματος

Στην ησυχία της βλάστησης, τα παιδιά παίζουν

κι κραυγή τους ανακατεύεται

με αυτή των πουλιών του Kamenets Podolske

Kι όταν η θύελλα κοπάσει

ο κορμός των λευκών σημύδων φαίνεται αγνός

μα τα φύλλα τους ακόμη τιναγμένα απ΄ τους λυγμούς

Λέγεται ότι αυτό είναι ο άνεμος

(απόδοση στα νεοελληνικά:
Βαΐα Ζιουμπιλούδη)

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

2010-09-21T11:53:00.006+03:00

ΑΡΝΗΣΙΚΑΚΟΣ

Θα πεθάνω ζητώντας έναν ήλιο

στα μεγάλα χρονικά μυστήρια

κομματιάζοντας τη νύχτα μ΄ ένα σμήνος από γαλαξίες

αιωρούμενος δίχως τη μητριά μας

την αλύγιστη βαρύτητα

δίχως τα δάκρυα που μας επιβάλλει η Ελλάδα

τούτη η χώρα που παιδεύει τα δροσερά ελληνόπουλα

κι ανεμίζει τους αμέτρητους γραικύλους

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ - "Τρία ποιήματα εποχής"

2010-09-16T20:00:00.012+03:00

“πτώσεις εποχής”

Λες

Ποιαν ευτυχία μπορεί κανείς να σου κλέψει

Απομακρύνοντας το σώμα του

Κανείς

Κόλλησα στο τσίτι που μοσχομύριζε αμοιβή

Κι ανέτειλα έφηβος ύμνος

Μα πού είσαι Πού εντός

Πετάω άδειο σακάκι στον αέρα

Στις αιώρες των απόντων τραμπαλίζομαι

Μαζεύω ύστερα τα χέρια σου ένα ένα

Τα κλειδώνω στους ώμους

Να `σαι εδώ ανεπιτήδευτο θαύμα

Και πια ολόκληρη να μη μου φεύγεις

Τραβάω το φουστάνι σου

Στου εγωισμού τα μπλόκα

Μα πού είσαι Πού εκτός

Όπου και να `σαι σκύψε να ακούσεις

Τρελός στα υψηλά των ελλειμμάτων

Ηχογραφώ πτώσεις εποχής

Κι αειθαλών ειρώνων τα πράσινα γέλια

"Συνοχές & Συνάφειες"

2010-09-16T19:50:00.005+03:00

“αειθαλής ανάμνηση”

Πέρασα από τον πράσινο καιρό

Που ήσουν φύλλο άπεφτο

Μα ο άνεμος δεν ήταν πια ο ίδιος

Εγώ μου λέει του φθινοπώρου είμαι

Από άνοιξη δε θυμάμαι

Ύστερα πέρασε πίσω απ` το ταμείο των φθορών

Χρωστάτε μια διάρκεια πτώσης είπε

Και ολίγα παγωμένα άκρα

"Συνοχές & Συνάφειες"

2010-09-16T10:12:00.003+03:00

“μινόρε χρυσάνθεμα”

“εδώ τα καλά νερά

κι εκεί οι βωμοί

οφθαλμοί που ανθρωποστάλαζαν”

χιτώνας φθινοπώρου εν πλω

από τις επιθέσεις του καιρού δε γλίτωσα

και τα γαλάζια μου υψώματα

κι η άμμος αντιστάσεις μου

ακτές μου πίσω

κι όταν περνάει το καράβι σου

ανοιχτά από το γέλιο των τρελών

φωνάζοντας τσάκισμα ναυαγός αλιεύομαι

τμήμα απ΄ το τιρκουάζ σκουλαρίκι σου μάγισσα

όλος προς πάθος ανάγκης εξαρτώμενος

λυγούν τα γόνατα των φράσεων

με ρίχνουν κάτω φορτίο

στην πιο ακμή του

κι ένα χερούλι να πιαστώ άρση δεν έχω

εσένα που μαδώντας διάθεση

υλοποιείσαι αγέρας εποχής

από παντού καταφτάνεις πνέοντας

μινόρε χρυσάνθεμα

"Συνοχές & Συνάφειες"

ΕΛΕΝΗ ΚΟΝΔΥΛΗ Ali Ahmad Said-Adonis - δύο ποιήματα

2010-09-12T11:34:00.016+03:00

Η αρχή της συνάντησης

Άντρας και γυναίκα

Συναντιούνται μέσα τους καλαμιά και στεναγμός

συναντιούνται όμβρος και σκόνη

―σωρός τα ερείπια πληθαίνουν γύρω

κι ανάβει η σβησμένη γλώσσα

Ποιος από μας είναι το επόμενο σύννεφο,

ποιος από μας είναι το τεφτέρι της λύπης; ―ρωτάω

όμως τα μάτια σου, μια περιπλάνηση,

το πρόσωπό σου, κωφό στις ερωτήσεις.

Όσο για μένα, είμαι πια το έσχατο της νύχτας, ερωτεύομαι

για ν’ αρχίσω πάλι

και λέω συναντήθηκαν

Άντρας και Γυναίκα

Άντρας και Γυναίκα...

*****

Η αρχή της αλήθειας

Ένα καραβάνι φάνηκε κι έπειτα χάθηκε

Κι έσβησαν πίσω του τα σπίτια:

Ας παραδεχτούμε ότι εμείς πεθαίνουμε.

*****

Σημ.: Αλί Άχμαντ Σαΐντ Ασμπάρ
Ο σημαντικότερος εν ζωή ποιητής του αραβικού κόσμου.

Η μετάφραση των αναρτημένων ποιημάτων από τα αραβικά
είναι της Ελένης Κονδύλη

από το βιβλίο «Άδωνης - Οι αναλογίες και οι αρχές»
εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 2003

Η Ελένη Κονδύλη είναι αραβολόγος
καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών

και ποιήτρια

Georg Trakl - "Gesang zur Nacht"

2010-07-31T11:05:00.044+03:00

Georg Trakl

Salzburg 1887 - Krakau 1914

(Ο Oscar Werner διαβάζει Georg Trakl)

Vom Schatteneines Hauchs geboren

Wir wandeln inVerlassenheit

Und sind imEwigen verloren,

Gleich Opfernunwissend, wozu sie geweiht.

GleichBettlern ist uns nichts zu eigen,

Uns Toren amverschloßnen Tor.

Wie Blindelauschen wir ins Schweigen,

In dem sichunser Flüstern verlor.

Wir sind dieWandrer ohne Ziele,

Die Wolken,die der Wind verweht,

Die Blumen,zitternd in Todeskühle,

Die warten,bis man sie niedermäht.

Daß sich dieletzte Qual an mir erfülle,

Ich wehr' euchnicht, ihr feindlich dunklen Mächte.

Ihr seid dieStraße hin zur großen Stille,

Darauf wirschreiten in die kühlsten Nächte.

Es macht micheuer Atem lauter brennen,

Geduld! DerStern verglüht, die Träume gleiten

In jeneReiche, die sich uns nicht nennen,

Und die wirtraumlos dürfen nur beschreiten.

III

Du dunkleNacht, du dunkles Herz,

Wer spiegelteure heiligsten Gründe,

Und eurerBosheit letzte Schlünde?

Die Maskestarrt vor unserm Schmerz -

Vor unsermSchmerz, vor unsrer Lust

Der leerenMaske steinern Lachen,

Daran dieirdnen Dinge brachen,

Und das unsselber nicht bewußt.

Und steht voruns ein fremder Feind,

Der höhnt,worum wir sterbend ringen,

Daß trüberunsre Lieder klingen

Und dunkelbleibt, was in uns weint.

Du bist derWein, der trunken macht,

Nun blut ichhin in süßen Tänzen

Und muß meinLeid mit Blumen kränzen!

So will's deintiefster Sinn, o Nacht!

Ich bin dieHarfe in deinem Schoß,

Nun ringt ummeine letzten Schmerzen

Dein dunklesLied in meinem Herzen

Und macht michewig, wesenlos.

Tiefe Ruh - otiefe Ruh!

Keine frommeGlocke läutet,

SüßeSchmerzensmutter du -

Deinen Friedentodgeweitet.

Schließ mitdeinen kühlen, guten

Händen alleWunden zu -

Daß nach innensie verbluten -

SüßeSchmerzensmutter - du!

O laß meinSchweigen sein dein Lied!

Was soll desArmen Flüstern dir,

Der aus desLebens Gärten schied?

Laß namenlosdich sein in mir -

Die traumlosin mir aufgebaut,

Wie eineGlocke ohne Ton,

Wie meinerSchmerzen süße Braut

Und meinerSchlafe trunkner Mohn.

VII

Blumen hörteich sterben im Grund

Und derBronnen trunkne Klage

Und ein Liedaus Glockenmund,

Nacht, undeine geflüsterte Frage;

Und ein Herz -o todeswund,

Jenseitsseiner armen Tage.

VIII

Das Dunkellöschte mich schweigend aus,

Ich ward eintoter Schatten im Tag -

Da trat ichaus der Freude Haus

In die Nachthinaus.

Nun wohnt einSchweigen im Herzen mir,

Das fühltnicht nach den öden Tag -

Und lächeltwie Dornen auf zu dir,

Nacht - fürund für!

O Nacht, dustummes Tor vor meinem Leid,

Verbluten siehdies dunkle Wundenrnal

Und ganzgeneigt den Taumelkelch der Qual!

O Nacht, ichbin bereit!

O Nacht, duGarten der Vergessenheit

Um meinerArmut weltverschloss'nen Glanz,

Das Weinlaubwelkt, es welkt der Dornenkranz.

O komm, duhohe Zeit!

Es hat meinDämon einst gelacht,

Da war ich einLicht in schimmernden Gärten,

Und hatteSpiel und Tanz zu Gefährten

Und der LiebeWein, der trunken macht.

Es hat meinDämon einst geweint.

Da war ich einLicht in schmerzlichen Gärten

Und hatte dieDemut zum Gefährten,

Deren Glanzder Armut Haus bescheint.

Doch nun meinDämon nicht weint noch lacht,

Bin ich einSchatten verlorener Gärten

Und habe zumtodesdunklen Gefährten

Das Schweigender leeren Mitternacht.

Mein armesLächeln, das um dich rang,

Meinschluchzendes Lied im Dunkel verklang.

Nun will meinWeg zu Ende gehn.

Laß tretenmich in deinen Dom

Wie einst, einTor, einfältig, fromm,

Und stummanbetend vor dir stehn.

XII

Ein totesGestade an schweigendem Meer,

Ein totesGestade: Nimmermehr!

Du bist intiefer Mitternacht.

Du bist intiefer Mitternacht

Der Himmel, indem du als Stern geglüht,

Ein Himmel,aus dem kein Gott mehr blüht.

Du bist intiefer Mitternacht.

Du bist intiefer Mitternacht

EinUnempfangner in süßem Schoß,

Und niegewesen, wesenlos!

Du bist in tieferMitternacht.

Rainer Maria Rilke "Brief an einen jungen Dichter"

2010-07-25T20:05:00.014+03:00

Αγαπητέ Κύριε,

εδώ και λίγες ημέρες πήρα το γράμμα σας. Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη μεγάλη και πολύτιμη, για μένα, εμπιστοσύνη που μου δείχνετε. Δε μπορώ όμως να κάνω τίποτα περισσότερο. Δε μπορώ να μπω στην τεχνική των στίχων σας: κάθε είδους κριτική βλέψη είναι κάτι τόσο ξένο από μένα…Η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για ν' αγγίξεις ένα έργο τέχνης: καταντάει πάντα σε πετυχημένες, λίγο ή πολύ παρανοήσεις. Δε μπορούμε όλα να τα συλλάβουμε και να τα εκφράσουμε –όσο κι αν θέλουν πολλοί να μας πείσουν για το αντίθετο. Τα περισσότερα απ' όσα μας συμβαίνουν, δε μπορούμε να τα εκφράσουμε, ξετυλίγονται μέσα σε μια σφαίρα, που ποτέ καμιά λέξη δεν την καταπάτησε. Κι απ' όλα πιο αδύνατο είναι να εκφράσουμε τα έργα της τέχνης, τις μυστηριακές αυτές υπάρξεις, που η ζωή τους δε γνωρίζει τέλος, καθώς πορεύεται πλάι στη δική μας, την περαστική, την πρόσκαιρη ζωή.

Πρέπει, έπειτ' από τούτη την παρατήρηση, να προσθέσω ακόμα πως οι στίχοι σας δεν έχουν δική τους ατομική έκφραση, κι ωστόσο βρίσκω μέσα κει, δειλό κι αβλάστητο ακόμα, το έμβρυο μιας προσωπικότητας. Τo νιωσα αυτό εντονότερα στο τελευταίο σας ποίημα: Η ψυχή μου . Εκεί, κάτι δικό σας γυρεύει να βρει έκφραση και μορφή. Και μέσ' από τ' όμορφο ποίημά σας στο Leopardi, αναδίδεται μια κάποια συγγένεια μ' εκείνον το Μεγάλο Ερημίτη. Ωστόσο, τα ποιήματά σας δεν έχουν δική τους υπόσταση, δεν έχουν αυθυπαρξία - ούτε καν το τελευταίο, ούτε καν το ποίημα Leopardi. Το γράμμα σας που τα συντρόφευε, δεν παρέλειψε να μου εξηγήσει μια κάποιαν ατελειά τους, που την ένιωσα διαβαζοντάς τα χωρίς όμως και να μπορώ να της δώσω ένα όνομα.

Ρωτάτε αν είναι καλοί οι στίχοι σας. Ρωτάτε εμένα. Ρωτήσατε, βέβαια, κι άλλους πριν. Τους στέλνετε στα περιοδικά. Τους συγκρίνετε μ' άλλα ποιήματα, αναστατώνεστε όταν κάποιοι αρχισυντάκτες σας γυρνάνε πίσω τα ποιητικά σας δοκίμια. Από δω κι εμπρός (μια και μου επιτρέψατε να σας δίνω συμβουλές) σας παρακαλώ να τ' απαρνηθείτε όλ' αυτά. Η ματιά σας είναι γυρισμένη προς τα έξω. Αυτό, προπάντων, δεν πρέπει να κάνετε τώρα πια. Κανένας δε μπορεί να σας συμβουλέψει ή να σας βοηθήσει, κανένας. Ένας μονάχα δρόμος υπάρχει: Βυθιστείτε μέσα στον εαυτό σας, αναζητήστε την αιτία που σας αναγκάζει να γράφετε, δοκιμάστε αν οι ρίζες της φυτρώνουν απ' τις πιο βαθιές γωνιές της καρδιάς σας. Εξομολογηθείτε στον εαυτό σας: θα πεθαίνατε τάχα αν σας απαγόρευαν να γράφετε; Τούτο, πρώτ' απ' όλα: αναρωτηθείτε, την πιο σιγηλή ώρα της νύχτας σας: «Πρέπει να γράφω;» Σκαλίστε βαθιά μέσα σας, να βρείτε την απόκριση. Κι αν η απόκριση τούτη αντηχήσει καταφατικά, αν απέναντι στο βαρυσήμαντο τούτο ερώτημα μπορείτε να υψώσετε ένα στέριο κι απλό: «Πρέπει», τότε πλάσετε τη ζωή σας σύμφωνα μ' αυτή την ανάγκη. Η ζωή σας, ακόμα και στην πιο αδιάφορη, την πιο άδεια ώρα της, πρέπει να γίνει σημάδι και μάρτυρας αυτής της ορμής. Ζυγώστε, τότε, τη φύση. Πασχίστε, τότε, να πείτε, σαν να σαστε ο πρώτος άνθρωπος πάνω στη γη, τι βλέπετε, τι ζείτε, τι αγαπάτε, τι χάνετε.

Μη γράφετε ερωτικά τραγούδια. Αποφύγετε πρώτ' απ' όλα τούτα τα πολύ τρεχούμενα και συνηθισμένα θέματα: είναι τα πιο δύσκολα κι ο ποιητής πρέπει να φτάσει σ' όλη την τρανή ωριμότητα της δύναμής του για να μπορέσει να δώσει κάτι δικό του, εκεί όπου σίγουρη και λαμπερή – κάποιες φορές - η παράδοση παρουσίασε τόσην αφθονία. Μακριά απ' τα μεγάλα γενικά θέματα, σκύψετε σε κείνα που σας προσφέρει η καθημερινότητα. Ιστορήστε τις θλίψεις και τους πόνους σας, τους φευγαλέους στοχασμούς σας, την πίστη σας σε κάποιαν ομορφιά - ιστορήστε τα όλα τούτα με βαθιά, γαλήνια, ταπεινή ειλικρίνεια, και μεταχειριστείτε, για να εκφραστείτε, τα πράματα που σας περιτριγυρίζουν, τις εικόνες των ονείρων σας και τις πηγές των αναμνήσεών σας. Αν ίσως η καθημερινότητά σας σας φαίνεται φτωχή, μην την καταφρονήσετε. Καταφρονήστε τον ίδιο τον εαυτό σας, που δεν είναι αρκετά ποιητής και δεν μπορεί να καλέσει κοντά του τα πλούτη της. Για το δημιουργό, δεν υπάρχει φτώχεια, ούτε φτωχοί κι αδιάφοροι τόποι. Και μέσα σε φυλακή ακόμα αν ήσαστε κλεισμένος, κι οι τοίχοι της δεν αφήνανε τους ήχους του κόσμου να φτάσουν ως εσάς, δεν θα σας έμεναν, ωστόσο, αμόλυντα μέσα σας, τα παιδικά σας χρόνια, ο ακριβός, βασιλικός τούτος πλούτος, ο θησαυρός αυτός των αναμνήσεων; Γυρίστε κατά κει το νου σας. Πασχίστε ν' ανασύρετε, απ' το βυθό αυτών των περασμένων τις βουλιαγμένες εντυπώσεις. Η προσωπικότητά σας θα δυναμωθεί, η μοναξιά σας δε θάναι πια άδεια και θα σας γίνει ένα καταφύγιο ονείρου, όπου κανένας θόρυβος απ' έξω δε θα φτάνει. Κι αν από τούτη την επιστροφή στον εαυτό σας, από τούτη την καταβύθιση στον δικό σας κόσμο, στίχοι ξεπηδήσουν, δε θα σκεφτείτε να ρωτήσετε τους άλλους αν είναι καλοί στίχοι. Κι ούτε θ' αποζητήσετε να ενδιαφερθούν τα περιοδικά γι' αυτούς: οι στίχοι σας δε θάναι για σας, παρά ένα αγαπημένο φυσικό σας χάρισμα, ένα κομμάτι κι ένας φθόγγος από τη ζωή σας. Ένα έργο τέχνης είναι άξιο μόνο σαν ξεπηδάει από μιαν ανάγκη. Για να το κρίνεις, πρέπει να δεις ποια είν' η πηγή του. Γι' αυτό, αγαπητέ Κύριε, δε μπορώ να σας δώσω παρά τούτη μόνο τη συμβουλή:

Βυθιστείτε στον εαυτό σας, ψάξτε στα βάθη, απ' όπου πηγάζει η ζωή σας. Εκεί θα βρείτε την απόκριση στο ερώτημα: πρέπει να δημιουργείτε; δεχτείτε την όπως θ' αντηχήσει, χωρίς να γυρέψετε το νόημά της. Ίσως βγει πως η Τέχνη σας καλεί. Τότε, αγκαλιάστε αυτή τη μοίρα, κρατήστε την για πάντα απάνω σας, μ' όλο το βάρος και το μεγαλείο της, χωρίς ποτέ ν' αποζητήσετε καμιάν αμοιβή απέξω.

Γιατί ο δημιουργός πρέπει νά ναι ολόκληρος ένας κόσμος για τον εαυτό του, να βρίσκει τα πάντα στον εαυτό του και στη φύση, που μαζί της είναι δεμένος.

Μπορεί όμως, έπειτ' απ' αυτή την «κάθοδο» μέσα στον εαυτό σας και στον εντός σας «ερημίτη», να πρέπει ν' απαρνηθείτε τη μοίρα του ποιητή. (Φτάνει, όπως σας είπα, να νιώσει κανένας πως μπορεί να ζήσει και χωρίς να γράφει κι ευθύς το γράψιμο του είναι απαγορευμένο). Μα και τότε ακόμα, αυτή η αυτοσυγκέντρωση, που σας ζητώ, δε θάχει σταθεί μάταιη. Η ζωή σας θα βρει, δίχως άλλο, μεσ' από κει, τους δικούς της δρόμους κι εύχομαι, περισσότερο απ' όσο δύνονται τα λόγια μου να σας πουν, οι δρόμοι σας τούτοι νάναι άξιοι, πλατιοί κι ευτυχισμένοι.

Τι άλλο μπορώ να πω; Νομίζω πως τόνισα ό,τι έπρεπε. Κι ακόμα μια φορά, ένα θέλω να σας συμβουλέψω: ν' αναπτυχθείτε, γαλήνια και σοβαρά, σύμφωνα με το δικό σας νόμο. Θα συνταράζατε, όσο γίνεται πιο βίαια κι ολέθρια, την εξέλιξή σας, αν στρέφατε τη ματιά σας προς τα έξω κι αν προσμένατε απ' έξω απόκριση σε ρωτήματα, όπου μόνο το πιο βαθύ αίσθημά σας, στην πιο χαμηλόφωνη ώρα σας, μπορεί ίσως ν' αποκριθεί .

Με χαρά μου βρήκα το όνομα του καθηγητή Horacek στο γράμμα σας. Διατηρώ πάντα, από τα χρόνια κείνα, βαθύ σεβασμό κι ευγνωμοσύνη για τον αγαπητό αυτό σοφό. Θα είχατε την καλοσύνη να του το πείτε; Είναι τόσο καλός που με θυμάται ακόμα, και του χρωστώ χάρη γι' αυτό.

Σας στέλνω πίσω τους στίχους, που φιλικά μου εμπιστευτήκατε. Και σας ευχαριστώ, άλλη μια φορά, για τη μεγάλη κι εγκάρδια εμπιστοσύνη σας. Προσπάθησα, στην ανυπόκριτη τούτη απάντησή μου, γραμμένη όσο δυνόμουν καλύτερα, να φανώ της εμπιστοσύνης αυτής κάπως περισσότερο άξιος απ' ό,τι πραγματικά είμαι, ο ξένος εγώ.

Μ' αφοσίωση και συμπάθεια

Rainer Maria Rilke

Σωκράτης Ξένος - "οι φίλοι μου εν γραφή"

2010-07-24T13:11:00.025+03:00

"οι φίλοι μου εν γραφή

δεν έχουν όνομα συμβατικό

δεν έχουν τίποτα απ` τα ζελατίνια

που υπογράφει αστυνόμος A!

τους ονομάζει ταυτότητα η αγάπη όπως θέλει

ας πούμε δαιμόνιον εαυτό

κι άλλοτε άχραντο οχυρό

ή και το `να πέλμα στο χώμα τ` άλλο χέρι στ` άστρο

όμως προπάντων ισχυρό προσάναμμα ευλεξίας

γιατί ξέρουν

για να καίγεται είναι του νου η ομορφιά

γι` αυτό φέγγουν"

"ΣΥΝΟΧΕΣ & ΣΥΝΑΦΕΙΕΣ"

Robert Frost - "Birches"

2010-07-01T10:00:00.022+03:00

(auf Deutsch)

Birken

Ich seh oft Birken, krumm nach links und rechts

quer zu den Linien grader, dunkler Bäume,

dann denk ich gern, ein Bub hat sie geschaukelt.

Doch Schaukeln biegt sie nicht bis an den Boden.

Ein Eissturm schafft's. Du hast sie wohl gesehen,

mit Eis bepackt an sonnigen Wintermorgen

nach einem Regen. Sie knacken aneinander

bei frischem Wind und werden viele Farben,

wenn die Glasur durch die Bewegung bricht.

Die Sonne wärmt, sie werfen ihr Kristall

wie in Kaskaden auf den Schnee hinab -

ein großer Haufen Scherben, dass man meint,

des Himmels Innenkuppel sei gestürzt.

Die Last zieht sie herab auf alten Farn,

sie brechen nicht; doch wenn so lang gebückt,

dann richten sie sich nie mehr auf:

Du siehst noch jahrelang im Wald die Stämme

gebogen, mit den Blättern auf dem Boden

wie Mädchen, die auf Händen und auf Knien

ihr Haar zum Sonnentrocknen vor sich werfen.

Doch wollt ich sagen, als die Wahrheit sich

zum Thema Eissturm nüchtern eingemischt hat:

Mir war es lieber, dass ein Bub sie bog,

als er die Kühe draußen holen ging.

Ein Bub, weit weg vom Baseball in der Stadt,

der nur zum Spielen hatte, was er fand,

das ganze Jahr beim Spiel sich selbst genug.

Des Vaters Bäume unterwarf er alle,

zwang rittlings einen nach dem ändern nieder,

bis ihre Starrheit ausgetrieben war;

und alle hingen schlaff, nicht einer blieb

noch zu erobern. Alles lernte er,

was es zu lernen gab: Sich nicht zu bald

hinauszuwerfen, da der Baum dann nicht

zum Boden reichte. Stets hielt er Balance,

wenn er bis zu den höchsten Ästen stieg,

behutsam, wie man eine Tasse füllt,

bis an den Rand und dann sogar noch drüber.

Dann schwang er sich zur Seite, Füße vor,

und strampelt' durch die Luft zum Boden runter.

Auch ich war einmal so ein Birkenschaukler.

Ich träum davon, die Zeit zurückzudrehn,

meist wenn ich müde bin vom Grübeln und

das Leben wie ein wegeloser Wald ist,

wo das Gesicht von Spinnennetzen juckt,

die es zerriss, und wo ein Auge tränt

von einem Zweig, der ungeschützt es traf.

Ich wollt der Erde gern einmal entrinnen

und dann zu neuem Anfang wiederkehren.

Das Schicksal möge mich nicht missverstehn,

nur halb erhören und für immer schnappen.

Die Erde ist der Liebe wahrer Ort:

Ich wüsste nicht, wo man es besser fände.

Ich ginge gern von hier, nach oben kletternd

auf schwarzen Ästen am schneeweißen Stamm

gen Himmel, bis der Baum mich nicht mehr trägt,

den Wipfel neigt und mich zu Boden setzt.

Wie gut: Zu gehen und zurückzukehren.

Man könnte Schlimmeres sein als Birkenschaukler.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΟΣ - " Άσκηση Ελεγείας"

2010-06-27T10:23:00.033+03:00

Ελαφρός πάω κατά το ότι έγραψα
ωστόσο υπάρχει μια στιγμή
να ενδιατρίψεις πάνω από το γραμμένο σου
σαν Ξένος τόσο όσο κι ο φίλος εκειπάνω στα ψηλά
που μάθαμε ξενότητα από αγρίμι που πεινάει νεογνό
κρυψώνες λέξεων να βρίσκει ο καθείς απρόσκοπτα
κάτι δικό του να αποθέσει και στον πλέον πόνο μας...

Δος μοι τον Ξένον
κι αν όχι θα τον βρω απ' τις λέξεις του
δος μοι τον Ξένον που κι από waise δε δέησε
να πει της ζωής έξω από συλλαβές του ευ ευχαριστώ
εκεί που του φυσήξαν καλαμιές μικρά ονόματα
να τ' αμολήσει της ζωής να πιάσουνε αλλιώς τα πράγματα
να δείξει πως αντέχει το άνθος το πικρό της ρίζας του
πως μεταφράζεται η απώλεια των αρωμάτων της

Δος μοι τον Ξένον που πένθησε το αμίλητο ως τις ραφές του
με την απόφαση σιωπής να πάει μεχρι τέλους
κι έτσι από ένα τίποτα ο κήπος λέξεων
που ήταν να του χαριστεί

Δος μοι τον Ξένον
όπως εν ξενότητι κόσμου η προφορά φίλος
δένει ψυχές φερμένες απ' τις μέσα ερημιές στις λέξεις τους

Ελαφρός πάω κατά το ότι έγραψα
τόσο που να με αναγνωρίζω Ξένο από γραφής
όσο κι ο φίλος εκειπάνω στα ψηλά

SOCRATES XENOS - "Ich meine, dass..".

2010-06-20T11:57:00.015+03:00

Maria Rodopoulou liest "Birken"

Notre-Dame
Paris 2006

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ - "Θεσσαλονίκη"

2010-06-14T22:19:00.014+03:00

Η Μαρία Ροδοπούλου διαβάζει
απ΄την ανέκδοτη ποιητ. συλλογή
"Συνοχές & Συνάφειες"

Λέξη

2009-11-27T10:47:00.006+02:00

Βρήκες σκοινί να δέσεις την αρμάδα

στον κόμπο του σπαρτάρησες μικρός

ποιος σε στοιχειώνει άραγε νεκρός

λέξη των ημερών η αποφράδα

άρρητη κλίση των παθών θηλιά

χορεύει στο κενό ο πολυέλαιος

ποιος χορηγός επένδυσε στο έλεος

λέξη ενδημείς σ' αδέσποτα σκυλιά

Τι γύρευες να βρεις στο κομοδέσιο

το πέταξες στα μαύρα τα νερά

και ποια μουλάτα να σε κλαίει γοερά

λέξη των ναυαγών το σιτηρέσιο

χάος αλφάδι και της μοίρας τιμονιά

βοστρύχων έλικες χυτοί στο νεκραλώνι

ποιος τώρα ασκεί τα χρέη του τελώνη

λέξη ενεδρεύεις στου λύκου τη μονιά

το χρόνο τον μετράς με τα τσιγάρα

λέξη του μελλοθάνατου κατάρα

Voas

*πρώτη δημοσίευση "ποιείν" 3.01.2008

Socrates Xenos

_ . . _

καράβι λυπημένο δωματίου

« SINE »

Ne cherche pas de sources Il n` y a plus d` eau immortelle Pour laver le temps Des coinsDes mâts Et des puits vides Mais toiSans la crainte des filets DorsJ` ai instillé de la couleur rougeEt un soupçon de rêveDans le rivage des yeuxAfin que tu en aies Sur toi au long des passages de la nuit

Socratis Xénos, tiré de son recueil : BOULEAUX Traduction en FR : Nik Terzoglou

Αιραμ

περιμένοντας

“Γεωδαιτικό”

κίτρο

Socrates Xenos - Aufhängung Sommer

Όπως τα αγάλματα

Ίσως η αφέλεια. Μάλλον η αφέλεια και η χάρις μαζί.

επειγόντως πλώρη

ΝΟΤΙΑ

"η ενδέκατη σημύδα"

Brief

« SINE »

Ne cherche pas de sources Il n` y a plus d` eau immortelle Pour laver le temps Des coinsDes mâts Et des puits vides Mais toiSans la crainte des filets DorsJ` ai instillé de la couleur rougeEt un soupçon de rêveDans le rivage des yeuxAfin que tu en aies Sur toi au long des passages de la nuit

Socratis Xénos, tiré de son recueil : BOULEAUX Traduction en FR : Nik Terzoglou

μέσα απ` τον Λόρκα

Ελύτης/Ξένος

Σημειώσεις για την ποίηση

Στη Μαρίνα

Costas Bravakis - Lament for chamber ensemble

Les bouleaux de Kamenets Podolske (poème d'Hellian)

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ - "Τρία ποιήματα εποχής"

ΕΛΕΝΗ ΚΟΝΔΥΛΗ Ali Ahmad Said-Adonis - δύο ποιήματα

Georg Trakl - "Gesang zur Nacht"

Rainer Maria Rilke "Brief an einen jungen Dichter"

Σωκράτης Ξένος - "οι φίλοι μου εν γραφή"

Robert Frost - "Birches"

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΟΣ - " Άσκηση Ελεγείας"

SOCRATES XENOS - "Ich meine, dass..".

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ - "Θεσσαλονίκη"

Λέξη

Socratis Xénos, tiré de son recueil : BOULEAUX
Traduction en FR : Nik Terzoglou

Socratis Xénos, tiré de son recueil : BOULEAUX
Traduction en FR : Nik Terzoglou