σκοτεινό σκοτεινό μου άλογο



Φεύγω ολόσωστα μπροστά
με το σκοτεινό μου άλογο
αφού δε γνέφει η σβηστή φωτιά
κάτι που τρέχει αντίθετα με τον καπνό
ας απομακρύνει τη στάχτη

στάχτη το αθίγγανο στόμα
άρχισε κιόλας να κλαίει ανάσκελα
κλοτσώντας οξυγόνο φυγής
κι ατμίζει η περιοχή κλειστά σύνορα

μη μου άπτου εκείνο το ποτέ
κι ο μαύρος κύκνος αργεί
της εμμονής το αδηφάγο περισκόπιο
απ` το βυθό να φέρει φωτεινά
πορτοκάλια πάνω στο τραπέζι

σκοτεινό σκοτεινό μου άλογο
με την ασταθή σου ράχη
επιστρέφεις με στο μακριά τού εγγύς
με του προσκυνητή τη χαίτη χαμηλά
ως η αδιέξοδη υποφορά μόνο γνωρίζει

ομηρικά





"...κύματα εξ επαφής
ομηρικά
και ραψωδίες των κορμιών
και δέλτα
των καλλιγράφων ερωδιών
του Ελλησπόντου τα στενά
κορδέλα Αστάρτη
μετακομίζει ακρογιαλιές
ως την καστρόπορτα του Αβδηρίτη..."