Σύννεφα μακριά ως την αρχή
απάρτιζαν την περισυλλογή μου
κι ύστερα οι πρώτες σταγόνες
σημαντικά ειδοποιητήρια των καταιγίδων
κι ο νους που αγριεύει καταπάνω μας
μα ποια σχεδία
επέστρεψε στο δάσος της αρτιμελής
εικόνες μονάχες μοναχές
καλόγερος καλός με δίχως όρθρο
κι εσύ η αστροφερτή
πίσω απ’ την πεντελική ουρανότητα
διατάσσοντας μες στο κενό
πόσο αγαπούν οι άνθρωποι
μετά το θάνατο να δεις τι θάνατο έχει
που με ξεγέλασες με μιαν αθανασία
και το σπασμένο το φτερό μου
εμπράγματο δικαίωμα εδώ
να μη μ’ αφήνει να σε λέω λιγότερο από άγγελο
μες στα ευτυχεία
τα ατομικά τα κολαστήρια
παθαίνοντας το λυμένο κουπί και το βλέμμα
σε ψάχνω
Κοίτα μη δεν υπάρχεις