Momentaufnahme

Χάθηκε μες στα αρχαία κομμάτια

είχε μια θάλασσα σκληρή κοντά

και κάτι δέντρα σε ιδιές γερμένα

κατά το φύσημα της βορινής σχέσης

δοκίμασε ένα φύλλο τους

κι ήταν γλυκό πριόνι

δάγκωσε και μια πέτρα

κι έκατσε κι έτρωγε
απ’ την ποιητική του φύση

σφαλίζοντας αχόρταγα τα μάτια του στον ήλιο

τον πρώτο μάρτυρα αυτής της ματαιότητας

Κάθομαι ώρα τώρα

και την κοιτάω

φωτογραφία πικρή κι όλο

γυρνάει το μαύρο της ηχείο

και μου ορμάει

-Ξένε, άσε κάτω τη βαλίτσα…

Ich bin der Welt abhanden gekommen

Ich bin der Welt abhanden gekommen,

Mit der ich sonst viele Zeit verdorben,

Sie hat so lange nichts von mir vernommen,

Sie mag wohl glauben, ich sei gestorben!

Es ist mir auch gar nichts daran gelegen,

Ob sie mich für gestorben hält,

Ich kann auch gar nichts sagen dagegen,

Denn wirklich bin ich gestorben der Welt.

Ich bin gestorben dem Weltgetümmel,

Und ruh' in einem stillen Gebiet!

Ich leb' allein in meinem Himmel,

In meinem Lieben, in meinem Lied!

Friedrich Rückert (1788-1866)