Μην κλαις άστρο μου

Σου στέλνω τη δέσμη του φακού

με σταθερό το χέρι 

τους δρόμους σού δείχνω του ουρανού

και τους χάρτες ξεδίπλωτους 

για να βρεθείς

Μην κλαις άστρο μου

και θολώνει η απόσταση...

πού ζεις

πού είσαι σώμα
ολόγυμνο να ξάπλωνες

σε πρωτοχτύπητο από ήλιο βράχο

να μη γυρεύεις θάνατο μήτε σωσμό

μόνο της πέτρας θαλπωρή

κι άρωμα χλωροφύλλη

μονιάς αγκάθι που τρυπά 

κι ανθίζει αίμα

κι όλα 

όλα μακριά απ` τα γέλια του συρμού

κι έξω απ’ το τρέχον θέμα

ρίξε όσα κέρματα χρωστάς

στις τσέπες των αχρείων

λύγα
κοιμήσου ήσυχα κίτρινες μέρες

Πυγολαμπίδες

και περιμέναμε 

τ' απόβραδο
τότε που ξεθαρρεύουνε 

και φέγγουνε στις γειτονιές
του σκοταδιού τα τεθλασμένα μάτια

καυτόν το φώσφορο 

κολλούσαμε στο μέτωπο του Ιούνη
και παίζαμε τις νύχτες αληθινές ζωές
γέλια χτυπούσανε στους τοίχους
τρέχαν οι πόθοι στα τυφλά
με τη βιασύνη τού αφελούς 

και σκόνταφταν
από της φλέβας το όνειρο στου νου τα υπερώα

κανείς δεν άκουε παρεκτός 

κείνη η ώριμη ώρα
που ακόμα ταλαντεύεται στην άκρη του καιρού
με τα σχοινιά του τέλους

tώρα 

μες στων χεριών μας το κενό
μια χώρα απλώνει 

το λιγοστό και το πολύ που μας διπλώνει 
δρόμο στο φως

και μας γυρνά τα καλοκαίρια τα στιλπνά
μέσα στη σκόνη

Εδώ κείμαι

Μη λυπηθείς
που οι δρόμοι μου απόντες
πάρε με
με αγκαλιές αξενιτιάς
σύρε με
στου πόνου τις φωτιές
στ` ανταλλακτήρια του κόσμου
κατάθεσέ με
νόμισμα ακριβό
κόψε με
μοίρασέ με
τετράγωνα ψωμί
φιλιά
χαμόγελα
πούλα με
αγόρασέ με
απόθεσέ με δωρεά
σε πόρτες νηστικές

Μόνο που πριν
να
βάλε σε τάξη
τούτα τα χέρια τα φτερά
τα περιστέρια τα κλειστά
που ακόμα τρέμουν