Momentaufnahme-κίτρινος τοίχος

"μελωδούσανε οι χορωδίες ντίγκα τα καθίσματα τα αρώματα πίσω απ` τ` αυτί όλα λαμπρά τα  σημαιάκια χιαστί κι εγώ σε βάθος της αίθουσας πίσω μου μια ριπή ήλιου έκαιγε το κοτλέ μου σακάκι με έσφιγγε και η γραβάτα λίγο σα να ψιλοΐδρωνα όταν είπαν για χιόνια ανθρώπινα και της ψυχής τα κρυπαγήματα άλλαξα επίπεδο αναρριχήθηκα κείνην τη νύχτα στη μέση της Ευρώπης που έβρεχε στο βορειοανατολικό παράθυρο και στα μάτια μου έβρεχε αν θυμάμαι καλά ήταν ή περίπου εννιά εκεί νυχτώνει απ` τις πέντε κι άκουγα το my mama που `στειλες χωρίς να με λυπηθείς δε ρώτησες για θάνατο και πάλι εδώ με το καρφί το φως στην πλάτη κρύος τη μια την άλλη  κάψα και τα μάτια να μην επιστρέφουν από κείνο το αλλού αλλού κι ο κόσμος σινιαρισμένος  τα φλας οι κάμερες γύρω ασφυκτικός και δεν ήμουν δεν είχα κανένα καθήκον ως παρών μα παρούσα ολόκληρη η Μάνα με τα σκοντάμματα και τα τσακίσματα της ηλικίας κι ολόκληρο το τραγούδι της στους νευρώνες μου σεγόντο να συμβαδίζω υποστηρικτικός δεν με άκουα γύρισε και με κοίταξε περίεργα μια επίτιμη κυρία κόκαλο ορθό να με αποτελειώνει η ορθοστασία και στο γραφείο φτιάξε μου κορίτσι μου έναν διπλό καφέ να στυλωθώ τα τσιγάρα μου πού είναι γαμώτο τα τσιγάρα μου μη με κοιτάς δε γελάω σήμερα δεν μπορώ κι ας φοράω τα καλά μου μεσαδώ ήταν πριν με τα νεύρα μου τα `ριξα στο συρτάρι κι αυτά κι ο αναπτήρας  που με ανάβει τσακ από την άκρη και στάχτη στάχτη με προχωράει πίσω στο μεγάλο προαύλιο κάπου εκεί που στις αργίες δε λαλεί ψυχή στις βελόνες των πεύκων ανάμεσα που συγγενεύουμε σε αιχμές κάτω οι νεκρές πάνω οι πράσινες κι οι εντός οι πιο έχιδνες αχ ρουφηξιά μου καπνέ  ανεβαίνουν αλλαγές στον κόσμο ραγδαία χώρεσέ με κρανίο μου χώρεσέ τες όλες μην κάμεις ξεσκαρταρίσματα ανθρώπων δε σηκώνει η αγάπη διαλογές κι ούτε υπάρχει αγάπη κι Αγάπη και μη ρωτάς σφαίρες είναι και σφυρίζουν θα σφυρίξουν θα προσπεράσουν μα όχι άλλη σιωπή έλα κοντά είν` ο τοίχος μαθημένος στις κλοτσιές των διαλειμμάτων βάρα βάρα δεν καταλαβαίνει αντέχει αυτός μόνο μην κλαις ακούς; μόνο μην κλαις γαμώτη μου..."

όλα φτηνά του κόσμου

κι ήρθε
ο καιρός
που ξανανύχτωσε για τα καλά
κι ήρθε ο καιρός
που όλα φτηνά του κόσμου
ίδε
καταφτάνει από ουρά έως ράμφος το μαύρο πουλί
τρώει τον κόπο του κροτάφου

...

" καθ΄ύψος του κεριού σου
να καίγεται η μέλισσα"

"Πάσχει αιωνιότητα
στήνει αυτί για έναν ήχο σου άρτιον επιούσιο
και η ασύρματη επικοινωνία χώμα

τόσο δε βάρυναν άλλοτε τη χώρα της χλόης
τα λόγια του
λόγια πουλιά
αντιγραφές αρχαίων τοιχογραφιών
νεκρά πετούμενα
φτερά του λόγια
δε σύναψε οριστικό συμβόλαιο ποίημα
δεν υπογράφουν εύκολα οι μάταιες 
λέξεις την απόπειρα
που έτυχε και διάδρομος σε σύνορο νερού
και καμιά θάλασσα ασφαλής

μα εσύ απ` το βάθος του απογεύματος έλα
να αναγνωστείτε με τα χαμένα λεξιλόγια ..."

υποτροπιάζον ηλιοτρόπιο- ναμαμανα

14Ιουλίου                Αναγνώστης ο Νίκος Αϊβαλής

κι ακόμα

τυχαίνει
καθόλου στην τύχη

να σε έχω εδώ
με όλα τα σήματα πλοήγησης

ανεβοκατεβαίνοντας υδρόγεια κύματα

παρηγορία των ουσιωδών

κι αύριο και χτες

και εργάτες στην ταβέρνα του κόσμου

που κερνάει την πληρωμή

να στέλνουμε χορτάτα παιδιά για ύπνο

κι ύστερα ζωσμένοι την ποδιά της καρδιάς

να πλένουμε τα πιάτα των λυγμών

ως το ξημέρωμα του ανθρώπου...

όπου βοριάς

"όπου βοριάς δεν κοιμάμαι

βάζω το σώμα στήριγμα

και ένα λουλούδι για χειρολαβή

πιάσου και φύγαμε για τον παράδεισο..."

«…ανάθεμά σε νυστέρι

και πόσο ρευστά ακόμα να στο πει το πλευρό της ζωής μου

πώς αίμα

θαρρείς δε μαχαιρώνονται οι χαμένοι οι ουρανοί

ξέμεινα λήθη ορθογραφίας

κολνούσα λέξεις παρασύνθετος

δεν έβγαινa νόημα

ετρόμαξα εν σειρά να αποκατασταθώ

ανάθεμά σε πρώτο άστρο

ποιος σου `πε ότι έχω πια χέρια ζεστά να σε φτάνω

μιλώντας όνειρο

ως το αδικαιολόγητο απλώνω στο όνειρο

το `να μου χέρι κρύο πόμολο

το αριστερό ακόμα μέσα στα μαλλιά σου

ο νικημένος των ανθρώπων

και τι να στείλω

ένα δάκρυ

μια χούφτα ελελίσφακο απ` του κατακαλόκαιρου τα μέρη

ή έναν επίδεσμο πληγών

δώρα αγάπης δώρα παράφορα αργημένα

που με ρωτά η ευχή

κατ` ευχήν που σ` έχω μαζί μου

σε ξεσκεπάζω

ρολόι χειρός που δείχνει

την ώρα ματωμένου φεγγαριού

την Παναγιά πίσω απ΄τα ασήμια της κλαμένη"

...

"Χαράματα να φεύγεις
αφήνοντας πίσω τις σπασμένες αλυσίδες σου
σύξυλο το ζεστό το αχυρένιο στρώμα
Ω, Ελευ
μην περιμένεις το Πελιναίο να ’ρθει σε σένα"
Σ.Ξ