από μιαν επίσκεψη (Μαρωνία)

“ότι ακόμη και η πρόσοψη 

και το πεζοδρόμιο ενός υποκαταστήματος
είχαν κτισθεί με το υλικό του αρχαίου Θεάτρου...”

κάπως έτσι κι εμείς  

σπασμένοι της σύγχρονης σημασίας
σε μιαν ατομική αντιστήριξη
κρυφό καμάρι
μετακυλιόμαστε στο παλιό θεμέλιο

υλικά μισά
κάτι από ενθύμηση
κάτι από εναπομείναν μέσα μας
μιας σπουδαιότητας αρχής
μοχθώντας τα δώδεκα κολονάτα ποιήματα

ου τόπος που λένε

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΧΙ ΑΠ’ ΤΟ ΚΟΣΜΩ

"...Ο ηρωισμός δε νίκησε
δε λες ποτέ
φωτιά δικαίου ανάμεσα σε τόσες πυροσβέσεις
περιμένετε
το νερό δεν είναι το πυροσβεστικό στοιχείο των ιδεών

ξένα μαχαίρια έχουν πάλι
τα κόκκινα αποτελέσματα στα χέρια τους

*

Πού έτρεχες δίχως δρόμο
δεξιά αριστερά 
τα πέταλα των φθαρμένων σου αλόγων
αρμαθιές τόσος δρόμος
και μόνο σκόνη
να κατακάθεται για τους επόμενους

τα άλογα
τρέχουν τώρα με νύχια πολυτελείας

*

Θόλωσαν τα τοπία σου 
μαζί κι εσύ
κι αν όχι το νερό τότε ο αγέρας
με τις παλάμες του αναμμένες απ΄τ΄αρπάγματα
σπίτια σοδειές  θανάτους
κι ο αόρατος με το ατιμώρητο

η ζωή που λήγει σε ξαφνική ημερομηνία

*

θα εφεύρουν λέει
κι άλλα προϋπάρχοντα μέταλλα
για να σκληρύνει κι άλλο ο κόσμος

ο κόσμος
από ποτέ πιο άγνωστος

*

Απόρρητα  στοιχεία
κατατέθηκες  σε τράπεζες 
γέννησες παιδιά
σου βρήκαν έτοιμο θεό απευθύνθηκες
ελπίδα και δεν εισακούστηκες
λάτρη της στερεότητας  των ματαίων

*
Κάθε στιγμή παραμονή θανάτου

κι η λειτουργία σου
στερούνταν άμφια και ιερείς
μόνον αισθήσεις
δίπλα σου έφευγαν οι άνθρωποι
κάτω
βαθιά στη μοναξιά
κι η Αγάπη
ως τελευταίο εκβάν έσωζε
πάντα τα συντρίμμια
… "

πάλι

πάλι το βύσσινο βαθύ
πάλι ο βοριάς θυμάται

ωραία

θα ανάψω όπου θέλω τη συντέλεια

στου κρεβατιού το πόδι τη φωτιά

των λογισμών την αρμαθιά απάνω στο ταβάνι

άι σώμα του πληγωμένου μου θεριού
στόμα μου κράμπα της λύπης
πες για τη χούφτα

του κεριού που λιώνει σιωπηλά

πες για τα μάτια τα στυλά

στου έρωτα τα μέρη

...

θέα του πάνω χεριού

Χειμώνας μα όλα
βατά τα μέρη του λόγου
στα μάτια σου
η άλυγμη κίνηση
το άσηπτο ναι
και χέρια του βάζου γλυκά

ποτέ δε σ` αφήσαμε
στ` ανοιχτά παραπλέοντα σκάφη
και στ` αβαθή πλοιάρια ευκίνητα
με φωτάκια σινιάλα και μούσκεμα δίχτυα
της καλυμμένης αγωνίας χαμόγελα

τώρα πια μπορείς να `ρθεις
μην ξεχάσεις
τώρα που δε φυσάει έγνοια στα όνειρά μας
να μας ξυπνήσεις ηχηρά
σπάζοντας την πόρτα μ` ένα γεια είμ` εδώ
ρίχτε ξύλα στη φωτιά της ζωής
να τριζοβολάει η ελπίδα
καινούργια παραμύθια κι άπαρτα κάστρα


θέα του πάνω χεριού
δίπλα και πάνω στα νικημένα σίδερα
οι άγγελοι
με τις αστραπές των γέλιων
σε ομήγυρη κουβεντιάζουνε μέλλον
κι οι ώριμες μέρες
μυρίζουν κομμένο κυδώνι

"φεγγάρι φως
πέτρα ψυχρή
το ξέρω"

 

"...και να `μαστε πάλι 
διηνεκείς εραστές
τα ουδέν στο μονιμότερο του προσωρινού
κάποτε το παρελθόν
κάποτε το μέλλον
πάντοτε η αμφίδρομη λέξη




δεν είχα χτίσει τη γωνία
που θα με στρίψει εγκαίρως από την οπτική του αποχωρισμού
ακάλυπτος μόνος και μετά τη χειραψία

απομακρυνόμουν κλάμα ταχύ
αν δεν καταλάβει, έλεγα, αν δε μεταλάβει...

αιώνες
πήρα από ένα μετά την απάντηση
δεν έφυγα ώσπου χάθηκες ... είπες
με τη φωτιά όπως εξαντλημένο 

μαγνητικού πεδίου

"πλάτη φεύγει η αγάπη
με σηκωμένο το γιακά 

και τα Άγια  των Ερειπίων ανά χείρας... "

τώρα
επερχόμενος από άλλες διόδους καταφτάνω
άσπονδος δαμαστής των ευλυγισιών
πάνω στο σύρμα των συναισθημάτων
τρώω πίνω τα ακροβατικά
γλείφω στα δάχτυλά μου τις βροχές
αλητείας σφυρίγματα περιφέρομαι 
λωτός της γύμνιας
στις ράχες άλλων Καρουσέλ
κύκλος κύκλου και καύσιμος γύρος του αθανάτου
τώρα εγώ
ο λάτρης της στερεότητας των ματαίων
στου νου τη φυγόκεντρο εγκαταλείπομαι άγανο
στα πλήκτρα των δοντιών
στα ελαιοτριβεία ξένων σωμάτων

κύκλος κύκλου δίχως μεσάζοντες εργασιών
στην είσοδο των οφθαλμών πληρώνοντας
νόμισμα σκληρό για μια ζάλη 

των δικών σου 
χαμένων αρωμάτων

..."

"τεύχη ευτυχίας" - απόσπασμα

Δεν περισσεύγει

Η εννόηση της λέξης αγάπη

Έχει μιαν περιβολή απλότητας

Αλλά από πού να την ενδυθείς

Γιατί αυτό είναι το αστείο

Αν δεν ξέρεις από λευκούς χιτώνες ιεροτελεστιών

Δε σε λειτουργεί

Οι περισσότεροι θαρρούν

πως είναι έκθεμα προθήκης και τραβούν

Φουσκωμένοι κατευθείαν στο ταμείο

Έλα δω, της λένε, σε χρειάζομαι επειγόντως

Πόσα; Τόσα!

Μα αυτή των χιλίων χεριών

Ήδη μοιρασμένη σε δωρεάν μερίδια

Δεν περισσεύγει, που λέει κι ο Λουδοβίκος, να πουληθεί άλλο

Κι ας ανεβοκατεβαίνει από αγία έως πόρνη τις σύγχρονες τιμές

Ένα μικρό αυτοφωτάκι που

παίζει το σκοτάδι σου στα δάκτυλα

S.X

πέτρινο κλάμα

Άσημο βότσαλο

που ’σκυψες κάποτε στο τίποτά του

κι έκαμε μες στη χούφτα σου

έναν ζεστό περίπατο αισθημάτων

από τότε παρακαλάει το κύμα

να μην το πάρει στα βαθιά

πιο κοντά στο καλοκαίρι σου να ’ναι

Μα αυτό το κρίμα  άγριο πράγμα

σπάει στην αλήθεια

γελάει στο θαύμα

Έχεις ακούσει πέτρινο κλάμα;

…

”Φοίβη”

Την τελευταία φορά σε έντυσα απόγεµα

Κι όπως φεύγοντας 

βάιζε ένας φόβος τη γη την καρδιά σου 

σε ονοµάτιζα Φοίβη

Μα πού σε έστελνα βλέµµα αλώσιµο

σε ποιον νύκτιο σαράφη

πού κορίτσι των ξένων Αυγούστων

που ο άγγελος

έλειπε απ’ τα παραπέτα των γεφυριών

Ως την άκρη της λήθης ήρθα µε µιαν Κυριακή

Δεν ήσουν

κι επιστρέψαµε δίχως φλούδα κόσµου

στα ανυπότακτα πλήκτρα

   Als ich fortging war die Straße steil,
kehr wieder um.
Nimm an ihrem Kummer teil,
mach sie heil.

Als ich fortging war der Asphalt heiß,
kehr wieder um.
Red ihr aus um jeden Preis,
was sie weiß.

Nichts ist unendlich, so sieh das doch ein.
Ich weiß du willst unendlich sein,
schwach und klein.
Feuer brennt nieder, wenns keiner mehr nährt.
Kenn ja selber, was dir heut widerfährt.
  Als ich fortging war'n die Arme leer,
kehr wieder um.
Mach's ihr leichter einmal mehr,
nicht so schwer.
Als ich fortging kam ein Wind so schwach,
warf mich nicht um.
Unter ihrem Tränendach
war ich schwach.

Nichts ist unendlich, so sieh das doch ein.
Ich weiß du willst unendlich sein
schwach und klein.
Nichts ist von Dauer, was keiner recht will.
Auch die Trauer wird dann sein,
schwach und klein.