Άλλος ορίζει

Από κομμάτι ουρανό

σαν συννεφάκι ταπεινό
μαζεύεις τις βροχές για να στεγνώσει

στραγγίζεις τα παλιά μ` ελπίδας βρώση
τα ξαποστέλνεις μακριά

με του καιρού τα κάρα
με μια λαχτάρα μην τύχει και γλιστρήσει
σταγόνα μια στιγμή

μες σε απόστασης ρωγμή
δέντρο χωρίς πουλιά σε πανηγύρια πρωινά
σ` αφήσει

Πανάλαφρο λευκό φτερό

στα στήθια πεταρίζει
μια δω μια κει
δεν ξέρει τι να πράξει

την έγνοια του να αράξει
σε ποιο βυθό να αναπαυτεί

να βρει ένα φως και να κρυφτεί
ψήγμα χαράς να ασπρίζει

Μοίρα γνωστή διπολική
για μιαν καινούργια Κυριακή

Άλλος ορίζει

Από τη χώρα των τριγμών

ακόμα καταφτάνουν  σπασμένα κλαδιά

Δεν ήταν μπόρα και πέρασε

Έχει το αδέξιο μια γοητεία

έναν ανώριμο συλλαβισμό

μιαν τρυφερή βλαστού αλφαβήτα

μοναχικής μιας βάρκας τη ναυτία

τρύπιο πανί και αποστεωμένο ύπνου πλάφι

καμμένο με δακτυλικές αφές γράφει

για μιαν πανάρχαια  πληγή που αιμορραγεί

κάτω απ` της  θάλασσας τ` αλάτι

Εδώ

Σαν τον δεινό κιθαρωδό

Χωρίς κοινό

Στη μέση του λειμώνα

Διάφανη σταγόνα

Να σ’ αντικατοπτρίζω

Την τύχη να βρίζω

Tου Eνός

Κι από του τέλους την αρχή

Ν’ αρχίζω

Φεγγάρι μου

Τίποτα δεν ορίζω

Κανείς δεν είναι κανενός