φυγής

Φεύγω ολόσωμα μπροστά
με το σκοτεινό μου άλογο
Aφού δε γνέφει σβηστή φωτιά
ας παρηγορήσω με άλλα ξερόκλαδα

τη στάχτη

στάχτη το αθίγγανο στόμα
άρχισε κιόλας να καίει ανάσκελα
κλoτσώντας οξυγόνο φυγής

και καπνίζει η περιοχή κλειστά σύνορα

Σκοτεινό σκοτεινό μου άλογο

στην ασταθή σου ράχη
επιστρέφεις με στο μακριά τού εγγύς
με του προσκυνητή τη χαίτη χαμηλά
σε μάταιους ελιγμούς
ως η αδιέξοδη υποφορά μόνο γνωρίζει

Τα πράγματα τραγουδούν - Rainer Maria Rilke

Τα πράγματα τραγουδούν

Κι εγώ  τα ακούω τόσο ευχάριστα

Οι κουβέντες των ανθρώπων με φοβίζουν

Εκφράζονται τόσο ξεκάθαρα για όλα

Αυτό λέγεται σκυλί κι εκείνο λέγεται σπίτι

Εκεί είναι το τέλος εδώ είναι η αρχή

Με ανησυχεί κι η αίσθησή τους

Το παιχνίδι αυτό με την γελοιότητα

Που γνωρίζουν τα πάντα

Τι έγινε και τι θα γίνει

Ότι κανένα βουνό δεν είναι

Πιο όμορφο από τον κήπος τους

Και το έχει τους έχει άμεση σχέση με το θεό

Θέλω να σας προειδοποιήσω ν’ αμύνεστε

Μένετε πάντα  μακριά

Τα πράγματα τραγουδούν  τα ακούω τόσο ευχάριστα

Τα αγγίζετε κι μένουν ακίνητα και βουβά

Εσείς μου τα σκοτώνετε όλα

(απόδοση στα νεοελληνικά:

 Σωκράτης Ξένος)

ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ

Σπίτι ανάνθρωπο

που σε έκαμε στην άκρη

το πέλμα του καιρού

από απόν μερίδιο εκτελεσμένος θάνατος

πίσω από την πόρτα της μέτρησης οι χαρακιές
τον άλλο μήνα οι γιορτάδες  
κι ο γρύπας νεκρός στη σκουριά του ρόπτρου

αυτό το παράθυρο άνοιγε στην αυγή

και ξυπνούσαν τα τσαλακωμένα σεντόνια

αυτός ο τσίγκος επικλινής της βροχής

φύλαε  χρόνια ζεστό το άχυρο του Χριστού

παιδί στο βυθό του κρεβατιού

με τον πυρετό της ηλικίας
με το ξίδι στο μέτωπο

με το τρέμω που φεύγεις στις μάχες του κόσμου

κι ένα δίποδο φως να αγρυπνάει 
της αγάπης τον άγραφο νόμο

καπνός καπνός στα μάτια

διπλοί ποταμοί και μονωδίας σφυρίγματα
το πλάι του δείχτη δαγκώνοντας άσχημα νύχτωσε 

Τέλος του παιχνιδιού κι η ώρα

του αιώνιου ξύπνιου

γλάροι πάνω από την πόλη
αφήστε τα νερά μου να κοιμηθούν...

-  Τι χρώμα έχεις φωτιά της σιωπής;

-  Πηγάδι έως κόκκινο βαθύ

-  Κι η λάμα της φωνής σου;

-  Από ξυράφι ως μαυριτάνικο σπαθί

   Από Βορρά σε Νότο κάμπτω 

   τον κοντινό μεσημβρινό

   του ήλιου δένω την πιο ανθεκτική χορδή

   στη μεσοκάθετο τεντώνω την πυρκαγιά

   Ήδη η αιχμή του βέλους τρώει 
   από τις αποθήκες σου του νου

    Κλείσε αχόρταγα τα μάτια σου

                        (από τον Κύκλο της Σιωπής)