τα πουλιά τα κοίμησης

"...με κοιτάς και με δείχνεις

φυσίγγιο ναι με εκπυρσοκροτεί ο αριστερός σου δείχτης
κι απογειώνονται τα πουλιά τα κοίμησης

ναι ήταν
κι έτσι να `ναι
όπως προείπε η άνοιξη
έναντί σου με τον κόκκινο φόβο
ξεγραμμένος στη σύγκρουση

πέρασε ο καιρός
κι υποχώρησα

τις σαβάνες των θεριών ξαναβρίσκοντάς σε
με τ` αντίστροφα βήματα

κι οι έλικες της μαργαρίτας
τρύπια αερόστατα
σαν όπως σε ώριμη στιγμή για να δοθείς
πτώση στη θλίψη

με τον ήχο ενός δακρύου 
σχολάν της ζωής οι κήποι

και φεύγουν μακριά

σε καμιάν εποχή..."

• Διαβάζει ο αξέχαστος Νίκος Αιβαλής
•  

Nagi
«…
μου επιτρέπεις να σε λέω Nagi
Nαγκί , όμορφο αγκάθι
μην κλαις
για τους άλλους άσε τα έκπληκτα μάτια
στων δακτύλων τις άκρες τα άγουρά μας πορτοκάλια
για το ίσως το κάποτε το αργά
που δε θα `μαι εδώ με τις λέξεις
μες στο δωμάτιο το παλιό
που σπάζουν στα παράθυρα
φιλιά μισοτελειωμένα

 

τα μικρά μας πουλιά κοιμούνται 

στο βρεγμένο γείσο της στέγης
αναστενάζοντας το κακό όνειρο
φυσάει πολύ
μα εγώ θα σε βγάλω περίπατο απόψε
με τα χέρια στις τσέπες
Ολομόναχος…»

" Πλάτη φεύγει η αγάπη
κι αβάσταχτα αργά
με τα άγια των ερειπίων ανά χείρας
και δάκρυα ξεσκέπαστα…»
...

Τώρα ως άγνωστος αγνώστων
υποβάλλω στο χώμα μου
μια δουλεμένη πέτρα
με τη σφραγίδα αισθήσεων έξι
και χαμηλώνω
κάτω απ΄το γιατρικό κίτρινο αγριόχορτο
δεν ήρθα πουθενά
κι όσο σε ξέρω και με ξέρεις
είναι απ΄ την υπόγεια καταγωγή
που ξεσήκωσα γραπτώς
Μην ψάξεις
δεν έχω άλλα στοιχεία
Φύκο ή Στοά
μήτε σκιά καλοκαιριού
να μ΄ αποζημιώνει"

Αρπάχτηκα απάνω σου γιατί ήσουνα καράβι

τα λυπημένα μου  ποιήματα μισούσα  τα περίτεχνα

μες στα κεφάλαια πνιγμένος της γραφής

στων παραγράφων τις αποτυχημένες πτήσεις

έχανα  πάντα αιτίες κι αφορμές δεν τα κατάφερα

μ` εμπιστοσύνη επέστρεψα τα πέντε γράμματα

στο ταπεινό το ρήμα

τι είχανε λιώσει  τα παπούτσια μου στους δρόμους

 

ήσυχα από το κερί του δειλινού  ανάβω πυρκαγιές

λύνε κι εσύ τους κόμπους για να δεθώ

στην πρύμνη σου ακολουθούσα βάρκα

κι αν πάλι

το νου μου αργήσεις να ντυθείς 

ξέρεις εσύ πού θα τον βρεις

θα ξενυχτά και θα κρυώνει στην άκρη του βοριά

Πάρ` τον μαζί κι ελάτε