Τρίτη 29 Ιουλίου 2014

Α Λ Κ Ι Β Ι Α Δ Η Σ


«...άφησε πίσω του
μυριάδες σκύλους
με τις κομμένες τις ουρές των εντυπώσεων
στις αγορές του κόσμου μπάτε αλέστε
και ο κοινός ο άνθρωπος;
ακόμα με το ίδιο τρίχωμα
αλλά με ξυράφι και καθρέφτη
αλλά με εκσυγχρονισμένο το ήλεκτρο
μα
ας στερηθούμε ολίγην ευγλωττία του
κι ας πούμε στους στίχους μας ν’ ανησυχούν
τις ανακλάσεις μας να οπλιστούν
με ισχυρά γυαλίσματα σεμνότητας

βάζω κεφάλαιο στοίχημα
ότι κι εσύ με τον παροπλισμένο αντίχειρα
πονάς για ένα γύρισμα νυκτός
προς το ξημέρωμα του Aνθρώπου
…»

Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014

πως εύκολα

Ανεβαίνω πάλι
λυγισμένο σπαθί
με ήσυχη την κόψη του προσώπου
άλλα νερά πίσω με γυρίζουν
διπλώνω σύννεφα
τυλίγω γράμματα
αγέρα μου σύρε τα άθικτα
στους ώμους της
ελαφριά εσάρπα του λόγου μου
πες της πως εύκολα ραγίζω
φωτιά μες στη φωτιά
βυθοί ανάστροφοι
κι η νύχτα φέτες στο τραπέζι...

Τρίτη 15 Ιουλίου 2014

"...η παραλία μας 
     κι απόψε μούσκεμα
     με τα ζεστά μας βήματα χαμένα

     στην άμμο της βαθιά 
     τα δαχτυλίδια κοχυλιών άδεια από δάχτυλα..."

Κυριακή 13 Ιουλίου 2014

Ευλογία




Αν αυτογυαλίζεις
μπορεί και να αυτοβρίσκεσαι στις σκοτεινές στιγμές σου
κι ύστερα αναγνώσιμα ορατός
να αυξάνεις διάμετρο μέσα στην τέλεια αφέλεια
τη βεβαιότητα του τίποτα

Η αρχή εκ του μηδενός
συν κάτι είναι αναγκαία
και θεμέλιο ευτυχίας γραπτού να μην υπάρχει
είναι η ισορροπία της μοναξιάς σε μορφή
σκόνης κόσμου

Αχ, η γαληνότατη τρικυμία και συ
έρμαιο πανί Ιμαλαΐων
σε ανύπαρκτους θεούς
Ας μην παραεξηγήσουμε την άφατη λειτουργία
φτάνοντας στην απελπισία εισπνέεις ύψος
αίτια κι αιτιατά κι όλα σου τα πλάσματα
αφομοιωμένα γραμμικά ηλεκτρικών σπινθήρων
γράφουν γλώσσα
με το πρόσχημα μιας συγκατάβασης
μα ο λόγος συναφής του σκοπού
δε φτάνει στόχο
όσο πλησιάζεις απομακρύνεσαι
κι όσο δακτυλοτρέχεις τόσο ακίνητος
όπως και στους διωγμούς των ονείρων
με τα κομμένα γόνατα

δεν υφίσταται σχάση
δεν υπάρχει νομολόγιο
τσεκούρι που λυπάσαι στη ρίζα ωραίου δέντρου
πιστεύοντας στη δεδομένη ενδοτικότητά του
κι αυτό γειωμένο σε επίτευξη καρπού
να μην έχει ιδέα από τέτοιες αυταπάτες

μα αν υποψιάζονταν από σύσσωμες αντιστάσεις
δε θα ’μενε ξυλοκόπος όρθιος

Κυριακή 15 Ιουνίου 2014

Μη

Μην κλαις άστρο μου
Σου ρίχνω τη δέσμη του φακού
με σταθερό  το χέρι
τους δρόμους σου δείχνω
του ουρανού
και τους χάρτες ξεδίπλωτους
για να βρεθείς

Μην κλαις άστρο μου
και θολώνει η απόσταση