σε πέμπτο ορίζοντα

Αναβάτες ζωής

κούφια σέλα

το χαλινάρι περιέπεσε σε ξένα χέρια

κι η μικρότητα να σε βολεύει

με το βλέμμα τροποποιημένο

σε πέμπτο ορίζοντα

Πεινασμένο μου άλογο

περισσέψαμε σε κίτρινο φύλλο

Στον Εκτώρ για τ` ασημένια του καρφιά και τα φτερά του λόγια

“Πίνω και ξαναπίνω σου
τη γύρα σου στους κόσμους
κι είν` το ποτή της έγνοιας σου
γυαλί γιγαντωμένο
που τρίζει μιαν κατάποση ποτάμι

σκοντάφτω καθιστός
σε επίπεδο πλακόστρωτο
πίσω και μπρος γυρνάω
με νύχι πένα
στο επτάχορδο που τέντωσες
δεμένο απ` τη μια στο στήθος των ανθρώπων
κι από την άλλη χάνεται εκεί που ο νους ορίζει
φως πάλλει μιαν ανασεμιά
και γινωμένο πικραμύγδαλο

να βλέπεις και να δεις
με μάτια περιούσια πριν την αυγή
και τους αγέρηδες
με ένα κoφτερό καράβι και να φεύγεις
βαθιά στων ποιητών τα βράδια
όχι δεν είναι μόνοι
μόνος μονάζω μοναξιά
με τόσα μολύβια του σπασμού κοντάρια
με τόσα καμένα δάχτυλα
τέλειες φάσεις ελλειπτικές
και με έναν άρνηση ουρανό
σε μιαν ερώτηση που τρώει
νωρίς τις απαντήσεις

ο που `χει γνώσης υλικό πνιγμένος μες στην ύλη
πόνος ανάσα μπρούμυτα με εκατό χταπόδια

λύνω και λύω και λύτρωση
λυτός δεμένος
από την άκρη των λυγμών
κι απ` τα μαστίγια της φωτιάς
περνάς και πας και δε γυρνάς
και πίσω ζυμάρι μέλλον μας αφήνεις”


Μ` εκτίμηση
Socrates Xenos

εικοσιτετράωρο φως

Χαμογελούσες

κι οι ώμοι σου αστράφτανε

περπατητό κατακαλόκαιρο ποτάμι

γιατί τι είναι κι η χαρά καλό μου

παρά η ουρά του ημερονύκτιου άστρου
που σ` ακουμπάει με ρυθμό αναβοσβήματος

ενοχλώντας σε θαυμάσια

κι έτσι λέω πια να σε μοιραίνομαι
εσύ να τα `χεις κάμει πλακάκια

με το εικοσιτετράωρο φως
και γω να καίγομαι στο μακριά

μέσα στα δίκαιά μου

μεγάφωνος να αναχωρώ από τούτο το λιμάνι

μια με κουπιά  μια με άγρια φτερά

στη σταύρωση ψηλά κι η έγνοια

με το κιάλι

κι αν βάρος αθεμέλιωτο ο ουρανός
να στηριχτεί γειώνεται στου δωματίου σου το σώμα

πήδα

πήδα ξυπόλητη απ` το παράθυρο σε μένα

επιμέλεια : Ελένη Νανοπούλου

η κολλητή του τοίχου

Το ξέρω που είσαι μακριά
γι` αυτό είσαι εδώ
και φταίω εγώ που δε σ` αφήνω να κοιμηθείς
αλλιώς πώς προ ολίγου μου περιέγραφες
με ακρίβεια γυμνού οφθαλμού το μαύρο μου τραπέζι
και πώς διπλώνουνε τα πόδια 
σε σταυροπόδι μάλλον ανεπιτυχές
που εξασφαλίζει λέει 
το κύκλωμα της αυτοπροστασίας

θα σου γνωρίσω μιαν επιβεβαιωμένη ερώτηση
κι έχω κι άλλες πολλές
μη μην κοιμάσαι
τα δίψηφα τα τρίψηφα τα δα τα κρυ
αδειάζουν υπερφόρτιση
ναι ή ου;
μα για ποιαν ισορροπία;
η πολυθρόνα που κάθομαι είναι φτηνή μα βολική
τα αριστερά τα δεξιά όταν σε απελπισία με γέρνουν
με κρατάει σταθερά στα μπράτσα της
μειώνοντας την πιθανότητα 
ξανατραυματισμού του τραύματος

για την πλάτη ας μη μιλάμε
ξέρει αυτή καλά από παλιά η κολλητή του τοίχου
για το μπρούμυτα
για το μπρούμυτα πες μου
πρoοέβλεψε καμιά εργονομία τις συνέπειες;

του χειμώνα τα παράθυρα

«Γλιστράει μέσα μας καμιά φορά
λόγος ο άφατος
ανήσυχο νερό σύννεφο δίχως
και πνίγεσαι στο αμίλητο»

Και συ ξετύλιγες
το χάρτη του εφικτού στα γόνατά σου
σκύβοντας στις διπλωμένες χαρακιές
κοίτες ρωτώντας
περνούσες μέσα απ` τη γηραιά υπομονή
κι όλο χαμογελούσες
στης αράχνης την έκπληξη

Πόσες βροχές περάσαν από τότε
πόσες στροφές
Δέντρο κινάς
σηκώνοντας στα πλάγια σου τις ρίζες
ταξίδι αλλόκοτο σε χέρια απόντα
Κι ύστερα ξέρεις
πιο ενωρίς κι από το αύριο
με το ληγμένο εισιτήριο
θα φέρνουν του χειμώνα τα παράθυρα
εδώ βαριά απογεύματα
που ως την άκρη της σκιάς τους ξαπλώνουν
όλα του κόσμου τα νεκρά πουλιά
τόση σκοτεινήν οδύνη
να γράφει και να λέει
μες απ΄ τις φλέβες τις κραυγές

μόνοι χαράζουμε τις όχθες των καιρών
τα ύψη μόνοι

ΣΗΜΥΔΕΣ "οπισθόφυλλο" - Σωκράτης Ξένος

Διαβάζει ο αγαπημένος Νίκος Αϊβαλής