εικοσιτετράωρο φως
Χαμογελούσαν οι ώμοι σου κι αστράφτανε
περπατητό κατακαλόκαιρο ποτάμι
για τι `ναι ο έρωτας μικρό μου
παρά ουρά ημερονύκτιου άστρου
που σ` ακουμπάει σε ρυθμό αναβοσβήματος
ενοχλώντας σε θαυμάσια
κι έτσι λέω πια να σε μοιραίνομαι
να τα `χεις κάμει πλακάκια με εικοσιτετράωρο φως
και αμετάβλητος να καίγομαι στα δίκαιά μου
μεγάφωνος ν` αναχωρώ από τούτο το λιμάνι
μια με κουπιά μια με άγρια φτερά
στη σταύρωση ψηλά κι η έγνοια με το κιάλι
κι αν βάρος αθεμελίωτο ο ουρανός
να στηριχτεί γειώνεται στου δωματίου σου το σώμα
πήδα
πήδα ξυπόλητη απ` το παράθυρο σε μένα...
© Σωκράτης Ξένος


